به گزارش خط سلامت، فعالیت بدنی می تواند بخشی از مراقبت افراد مبتلا به ام اس باشد. با این حال، نتیجه یک پژوهش درباره حافظه را نباید به درمان بیماری یا کنترل همه علائم تعمیم داد. مطالعه مورد اشاره نیز یافته تازه ای نیست؛ گزارش آن در سال ۲۰۱۳ به صورت آنلاین منتشر شد و در عنوان مقاله، مقدماتی بودن نتایج ذکر شده است.
پژوهش فقط دو شرکت کننده داشت
پژوهشگران بنیاد کسلر، دو فرد مبتلا به ام اس را که توانایی راه رفتن داشتند و با مشکل حافظه مواجه بودند، بررسی کردند. یکی در برنامه دوچرخه ثابت و دیگری در برنامه کشش شرکت کرد. ارزیابی ها شامل تصویربرداری مغز و آزمون های حافظه بود.
در شرکت کننده دریافت کننده تمرین هوازی، افزایش ۱۶٫۵ درصدی حجم هیپوکامپ و بهبود ۵۳٫۷ درصدی در شاخص حافظه گزارش شد. این اعداد، میانگین نتیجه یک گروه بزرگ از بیماران نیستند و نباید به عنوان میزان بهبود مورد انتظار برای هر فرد مطرح شوند.
هیپوکامپ چرا مورد توجه پژوهشگران بود؟
هیپوکامپ در فرایندهای یادگیری و حافظه نقش دارد. پژوهشگران در این مطالعه، تغییر حجم و ارتباط عملکردی این ناحیه را در کنار عملکرد حافظه بررسی کردند. مشاهده هم زمان این تغییرها، یک سرنخ پژوهشی فراهم می کند؛ اما با دو شرکت کننده نمی توان رابطه علت و معلولی قطعی یا اثربخشی عمومی درمان را اثبات کرد.
همچنین، آمار مربوط به مشکلات شناختی در ام اس را نباید معادل نقص هیپوکامپ دانست. حافظه، سرعت پردازش و دیگر توانایی های شناختی، موضوع های متفاوتی هستند و ارزیابی آنها به بررسی دقیق نیاز دارد.
آیا ورزش هوازی از کشش یا تمرین مقاومتی بهتر است؟
این مطالعه برای پاسخ قطعی به چنین پرسشی کافی نیست. مقایسه یک فرد در برنامه هوازی با یک فرد در برنامه کشش، برتری همیشگی یک نوع ورزش را نشان نمی دهد. تمرین مقاومتی نیز در این پژوهش بررسی نشده است.
در مطالعه، تغییر قابل مقایسه ای در برخی توانایی های شناختی غیرمرتبط با حافظه مشاهده نشد. این یافته محدود را نیز نباید به بی اثر بودن ورزش بر عملکرد اجرایی یا سرعت پردازش در همه بیماران تعبیر کرد.
ورزش خودسرانه الزاماً بی عارضه نیست
عبارت ورزش بدون عارضه است، برای افراد مبتلا به ام اس دقیق نیست. حساسیت به گرما و خستگی می توانند بر تحمل فعالیت اثر بگذارند. در بعضی افراد، افزایش دمای بدن هنگام ورزش با تشدید موقت علائم همراه می شود.
برنامه فعالیت باید با توانایی حرکتی، تعادل، میزان خستگی و شرایط فرد هماهنگ شود. انتخاب محیط خنک و فراهم کردن فرصت استراحت نیز می تواند در برنامه ریزی اهمیت داشته باشد. هدف، فعالیت قابل ادامه و متناسب با وضعیت فرد است، نه رسیدن به عدد یا شدت مشخص به هر قیمت.
فعالیت بدنی را در برنامه مراقبت ببینید
بی تحرکی می تواند به مشکلاتی مانند ضعف و خشکی عضلات در افراد مبتلا به ام اس دامن بزند؛ بنابراین، کنار گذاشتن کامل فعالیت نیز راه حل مناسبی نیست. بهتر است فرد با کمک تیم درمان، شیوه ای از حرکت را انتخاب کند که با شرایطش سازگار باشد.
پیام این پژوهش، امکان بررسی نقش ورزش هوازی در حافظه است. نتیجه آن، وعده افزایش مشخص حجم مغز، درمان قطعی ام اس یا جایگزینی مراقبت پزشکی با ورزش نیست.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
