به گزارش خط سلامت، این یافته نگاه دانشمندان به روند پیری را تغییر می‌دهد. سال‌ها تصور می‌شد سن بیولوژیکی، یعنی تصویری از وضعیت عملکردی و زیستی بدن، مانند سن تقویمی فقط در یک جهت حرکت می‌کند. اما فناوری‌های جدید بررسی تغییرات دی‌ان‌ای نشان داده‌اند که دست‌کم بخشی از این فرایند ممکن است انعطاف‌پذیرتر از آن چیزی باشد که پیش‌تر تصور می‌شد.
پژوهشگران با استفاده از ساعت‌های اپی‌ژنتیکی توانسته‌اند تغییرات نشانگرهای پیری را در بازه‌های زمانی کوتاه بررسی کنند. نتایج این مطالعات نشان می‌دهد بدن در مواجهه با فشارهای شدید ممکن است وارد وضعیتی شود که در آن برخی شاخص‌های مرتبط با پیری افزایش می‌یابند؛ اما با برطرف شدن عامل استرس‌زا و بهبود وضعیت جسمانی، این شاخص‌ها می‌توانند دوباره کاهش پیدا کنند.
البته یک نکته اساسی وجود دارد: بازگشت برخی نشانگرهای سن بیولوژیکی به سطح قبلی، لزوماً به معنای جوان شدن کامل بدن یا معکوس شدن همه آسیب‌های ناشی از پیری نیست. دانشمندان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که تغییرات اندازه‌گیری‌شده تا چه اندازه با سلامت بلندمدت، طول عمر و عملکرد اندام‌ها ارتباط دارند.
سن بیولوژیکی چیست و چگونه اندازه‌گیری می‌شود؟
سن تقویمی همان تعداد سال‌هایی است که از زمان تولد فرد گذشته است؛ اما سن بیولوژیکی تلاش می‌کند تصویری از وضعیت زیستی بدن و میزان تغییرات مرتبط با افزایش سن ارائه دهد.
دو فرد ۵۰ ساله ممکن است از نظر قدرت عضلانی، سلامت قلب و عروق، عملکرد سیستم ایمنی و خطر ابتلا به بیماری‌های مرتبط با سن تفاوت‌های قابل‌توجهی داشته باشند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهند که سن تقویمی به‌تنهایی نمی‌تواند تمام ابعاد وضعیت سلامت فرد را توضیح دهد.
یکی از روش‌های بررسی سن بیولوژیکی، استفاده از ساعت‌های اپی‌ژنتیکی است. این ابزارها تغییرات مشخصی را در الگوی شیمیایی دی‌ان‌ای بررسی می‌کنند که با افزایش سن ارتباط دارند.
ساعت اپی‌ژنتیکی چگونه کار می‌کند؟
در سلول‌های بدن، علاوه بر توالی دی‌ان‌ای، سازوکارهایی وجود دارند که بر نحوه فعالیت ژن‌ها تأثیر می‌گذارند. یکی از این سازوکارها «متیلاسیون دی‌ان‌ای» نام دارد؛ فرایندی که طی آن گروه‌های شیمیایی کوچکی به بخش‌هایی از دی‌ان‌ای اضافه می‌شوند و می‌توانند در تنظیم فعالیت ژن‌ها نقش داشته باشند.
الگوهای متیلاسیون در طول زندگی تغییر می‌کنند. پژوهشگران با بررسی این الگوها در نقاط مشخصی از دی‌ان‌ای، مدل‌هایی ساخته‌اند که می‌توانند برخی ویژگی‌های مرتبط با سن زیستی را تخمین بزنند.
ساعت‌های اپی‌ژنتیکی نسل‌های جدید، بسته به نوع و طراحی آنها، قادرند تغییرات مرتبط با پیری را با حساسیت بیشتری بررسی کنند. همین پیشرفت به دانشمندان اجازه داده است نوساناتی را مطالعه کنند که ممکن است طی چند روز یا چند هفته رخ دهند؛ تغییراتی که اندازه‌گیری آنها با روش‌های قدیمی‌تر دشوارتر بود.
با این حال، ساعت‌های اپی‌ژنتیکی ابزارهای یکسانی نیستند. برخی بیشتر برای تخمین سن تقویمی طراحی شده‌اند و برخی دیگر با شاخص‌های سلامت یا خطر مرگ‌ومیر ارتباط دارند. بنابراین، نتیجه یک ساعت مشخص را نمی‌توان بدون بررسی بیشتر معادل سن واقعی تمام اندام‌های بدن دانست.
آیا استرس شدید می‌تواند در چند روز بدن را پیرتر کند؟
بر اساس یافته‌های گزارش‌شده از پژوهش‌های مرتبط با این موضوع، پاسخ در سطح برخی نشانگرهای زیستی مثبت است. پژوهشگران مشاهده کرده‌اند که رویدادهای جسمی شدید می‌توانند در مدت کوتاهی با افزایش سن بیولوژیکی تخمین‌زده‌شده همراه شوند.
در یکی از بررسی‌ها، نمونه‌های خون افراد مسن که به دلیل شکستگی لگن به جراحی اضطراری نیاز داشتند، در چند مرحله جمع‌آوری شد: پیش از جراحی، صبح روز بعد از عمل و حدود چهار تا هفت روز پس از آن.
نتایج نشان داد برخی نشانگرهای مرتبط با سن بیولوژیکی در کمتر از ۲۴ ساعت افزایش پیدا کردند. با این حال، در نمونه‌های گرفته‌شده چند روز بعد، این شاخص‌ها به سطح اولیه نزدیک شده بودند.
در گروه دیگری از بیماران که جراحی انتخابی روده بزرگ و راست‌روده را انجام دادند، تغییر قابل‌توجهی در نشانگرهای مورد بررسی مشاهده نشد. این تفاوت احتمالاً اهمیت نوع رویداد، وضعیت جسمانی پیش از عمل و شرایط اضطراری را برجسته می‌کند؛ هرچند برای مشخص شدن علت دقیق این تفاوت‌ها به پژوهش‌های بیشتری نیاز است.
این یافته به معنای آن نیست که هر جراحی اضطراری الزاماً باعث پیری دائمی می‌شود یا جراحی برنامه‌ریزی‌شده هیچ فشاری به بدن وارد نمی‌کند. آنچه اندازه‌گیری شده، تغییر در مجموعه‌ای از نشانگرهای زیستی است که ممکن است به شرایط جسمی و روند بهبودی حساس باشند.
بارداری، شکستگی لگن و کووید شدید چه ارتباطی با پیری دارند؟
بر اساس گزارش این پژوهش‌ها، افزایش موقت برخی شاخص‌های سن بیولوژیکی تنها به جراحی محدود نیست. چند وضعیت دیگر نیز در بررسی‌های علمی با چنین تغییراتی ارتباط داشته‌اند.
-
بارداری: بارداری با تغییرات گسترده هورمونی، متابولیکی و ایمنی همراه است. در برخی مطالعات، نشانگرهای مرتبط با سن بیولوژیکی در طول بارداری افزایش یافته‌اند و پس از زایمان کاهش پیدا کرده‌اند. این تغییرات به‌تنهایی به معنای پیر شدن دائمی بدن مادر نیستند.
-
شکستگی لگن و جراحی اضطراری: آسیب جسمی شدید، التهاب و فشار ناشی از جراحی می‌توانند بر وضعیت زیستی بدن تأثیر بگذارند. بازگشت برخی نشانگرها پس از بهبودی نشان می‌دهد که دست‌کم بخشی از این تغییرات ممکن است برگشت‌پذیر باشد.
-
ابتلا به کووید شدید: عفونت شدید می‌تواند واکنش‌های التهابی و تغییرات گسترده‌ای در بدن ایجاد کند. برخی پژوهش‌ها افزایش نشانگرهای سن بیولوژیکی را در این شرایط گزارش کرده‌اند، اما شدت و ماندگاری تغییرات در افراد مختلف یکسان نیست.
وجه مشترک این وضعیت‌ها، وارد شدن فشار قابل‌توجه به بدن است. با این حال، سازوکار دقیق تغییرات در هر مورد ممکن است متفاوت باشد و نمی‌توان همه آنها را صرفاً به یک عامل واحد نسبت داد.
آیا بهبودی می‌تواند سن بیولوژیکی را به عقب برگرداند؟
یکی از مهم‌ترین پرسش‌های این حوزه آن است که چرا بعضی تغییرات مرتبط با پیری پس از برطرف شدن عامل استرس‌زا کاهش پیدا می‌کنند.
پاسخ احتمالی به توانایی بدن برای بازگشت به تعادل مربوط می‌شود. بدن انسان دائماً در تلاش است شرایط داخلی خود را تنظیم کند؛ از کنترل التهاب و تنظیم هورمون‌ها گرفته تا ترمیم بافت‌ها و بازگرداندن عملکرد سیستم ایمنی به وضعیت متعادل.
وقتی فرد با یک فشار شدید جسمی مواجه می‌شود، این سامانه‌ها ممکن است تغییر کنند. با رفع عامل فشارزا، بخشی از تغییرات نیز می‌توانند فروکش کنند. در چنین شرایطی، برخی ساعت‌های اپی‌ژنتیکی ممکن است سن بیولوژیکی پایین‌تری را نشان دهند.
با این حال، کاهش این شاخص‌ها الزاماً به معنای ترمیم کامل بافت‌های آسیب‌دیده نیست. ممکن است برخی تغییرات زیستی به وضعیت قبلی بازگردند، در حالی که آثار دیگری از آسیب همچنان باقی بمانند.
به همین دلیل، دانشمندان میان بازگشت نشانگرهای پیری و جوان‌سازی واقعی بدن تفاوت قائل می‌شوند. اثبات اینکه این تغییرات واقعاً خطر بیماری‌های مرتبط با سن را کاهش می‌دهند یا طول عمر را افزایش می‌دهند، به مطالعات طولانی‌مدت نیاز دارد.
چرا برخی افراد سریع‌تر بهبود پیدا می‌کنند؟
همه افراد پس از تجربه یک رویداد استرس‌زا، مسیر بهبودی یکسانی را طی نمی‌کنند. وضعیت سلامت پیشین، شدت آسیب، سن، کیفیت خواب، شرایط اجتماعی و میزان حمایت اطرافیان می‌توانند بر روند بهبودی تأثیر بگذارند.
پژوهشگران همچنین گزارش کرده‌اند که در برخی بررسی‌های مربوط به کووید شدید، افزایش بعضی شاخص‌های سن بیولوژیکی در زنان بیشتر از مردان بوده است. علت این تفاوت هنوز به‌طور قطعی مشخص نیست و نباید آن را به همه افراد یا تمام انواع استرس تعمیم داد.
تفاوت‌های هورمونی، پاسخ‌های ایمنی، شرایط زمینه‌ای و ویژگی‌های فردی از جمله عواملی هستند که ممکن است در مطالعات آینده بررسی شوند.
انعطاف‌پذیری روانی چه نقشی دارد؟
از منظر روانشناسی، واکنش افراد به فشارهای زندگی فقط به شدت رویداد وابسته نیست؛ بلکه نحوه ارزیابی موقعیت، منابع مقابله‌ای و مدت‌زمان قرار گرفتن در معرض فشار نیز اهمیت دارند.
برای مثال، نظریه ارزیابی شناختی ریچارد لازاروس توضیح می‌دهد که افراد یک موقعیت را بر اساس میزان تهدیدی که در آن می‌بینند و منابعی که برای مقابله با آن در اختیار دارند، ارزیابی می‌کنند. این ارزیابی می‌تواند بر تجربه استرس و شیوه واکنش فرد تأثیر بگذارد.
از سوی دیگر، پژوهش‌های مربوط به تاب‌آوری نشان می‌دهند که توانایی سازگاری با شرایط دشوار می‌تواند در حفظ سلامت روان و بازگشت به عملکرد روزمره نقش داشته باشد.
البته باید میان این یافته‌های روان‌شناختی و شواهد مربوط به ساعت‌های اپی‌ژنتیکی تمایز گذاشت. هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت افرادی که از تاب‌آوری روانی بیشتری برخوردارند، حتماً افزایش سن بیولوژیکی کمتری تجربه می‌کنند یا ساعت‌های اپی‌ژنتیکی آنها سریع‌تر به وضعیت قبلی بازمی‌گردد.
این ارتباط، موضوعی مهم برای پژوهش‌های آینده است؛ نه نتیجه‌ای قطعی که بتوان از آن برای پیش‌بینی سن بیولوژیکی هر فرد استفاده کرد.
آیا استرس روانی و استرس جسمی به یک اندازه بر پیری اثر می‌گذارند؟
یکی از پرسش‌های مهم پژوهشگران این است که آیا فشارهای روانی مانند سوگ، اضطراب طولانی‌مدت، مشکلات شغلی و تجربه‌های آسیب‌زا نیز همان الگوی تغییرات مشاهده‌شده پس از آسیب‌های جسمی شدید را ایجاد می‌کنند یا خیر.
استرس مزمن می‌تواند با اختلال خواب، تغییرات هورمونی، افزایش التهاب و تغییر رفتارهای مرتبط با سلامت همراه باشد. این عوامل ممکن است در بلندمدت بر سلامت جسمی تأثیر بگذارند.
با این حال، شدت و نوع این ارتباط‌ها در افراد مختلف متفاوت است. نمی‌توان از هر دوره اضطراب یا ناراحتی روانی نتیجه گرفت که بدن به‌طور قابل‌اندازه‌گیری پیرتر شده است.
همچنین هنوز مشخص نیست کدام بخش از تغییرات ساعت‌های اپی‌ژنتیکی ناشی از خود استرس، کدام بخش مربوط به التهاب و بیماری و کدام بخش حاصل تغییر ترکیب سلول‌های خون است.
پاسخ به این پرسش‌ها به مطالعاتی نیاز دارد که استرس روانی و جسمی را در کنار شاخص‌های متعدد سلامت و طی دوره‌های طولانی بررسی کنند.
آیا می توان از این یافته ها برای ساخت درمانهای ضدپیری استفاده کرد؟
پژوهش درباره ساعت‌های اپی‌ژنتیکی می‌تواند به دانشمندان کمک کند اثر مداخلات مختلف را دقیق‌تر ارزیابی کنند. برای مثال، اگر یک دارو یا روش درمانی برای کاهش التهاب یا بهبود عملکرد بدن طراحی شود، پژوهشگران می‌توانند بررسی کنند که آیا این مداخله بر نشانگرهای مرتبط با سن بیولوژیکی نیز تأثیر می‌گذارد یا خیر.
اما کاهش عدد یک ساعت اپی‌ژنتیکی به‌تنهایی برای اثبات اثربخشی یک درمان ضدپیری کافی نیست. برای تأیید چنین درمان‌هایی باید مشخص شود که آیا مداخله موردنظر واقعاً سلامت، عملکرد اندام‌ها، کیفیت زندگی یا خطر بیماری را بهبود می‌دهد و آیا فواید آن در طول زمان باقی می‌مانند.
در حال حاضر، هیچ روش تأییدشده‌ای وجود ندارد که بتواند با اطمینان، تمام فرایند پیری بدن را معکوس کند. بنابراین، نباید این یافته‌ها را به معنای کشف درمان قطعی پیری یا اثبات اثربخشی محصولات تجاری جوان‌سازی دانست.
برای محافظت از سلامت در برابر استرس چه کارهایی می‌توان انجام داد؟
اگرچه هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت کدام مداخله سن بیولوژیکی را کاهش می‌دهد، راهکارهای شناخته‌شده‌ای برای محافظت از سلامت جسم و روان وجود دارند.
-
خواب کافی و منظم: خواب مناسب به تنظیم عملکردهای متابولیکی، ایمنی و شناختی کمک می‌کند.
-
فعالیت بدنی متناسب با شرایط فرد: ورزش منظم می‌تواند به حفظ قدرت عضلانی، سلامت قلب و عروق و بهبود خلق‌وخو کمک کند.
-
تغذیه متعادل: دریافت کافی مواد مغذی و مصرف متنوع غذاهای سالم از سلامت عمومی بدن پشتیبانی می‌کند.
-
مدیریت فشار روانی: تمرین‌های آرام‌سازی، ذهن‌آگاهی و در صورت نیاز روان‌درمانی می‌توانند به مدیریت استرس کمک کنند.
-
حمایت اجتماعی: ارتباط با افراد قابل‌اعتماد و دریافت حمایت عاطفی می‌تواند کنار آمدن با شرایط دشوار را آسان‌تر کند.
-
درمان بیماری‌ها و پیگیری پزشکی: کنترل بیماری‌های زمینه‌ای و دریافت مراقبت مناسب، به‌ویژه پس از عفونت شدید یا جراحی، اهمیت زیادی دارد.
این اقدامات به معنای تضمین کاهش سن بیولوژیکی نیستند؛ اما می‌توانند به حفظ سلامت و کاهش برخی عوامل خطر مرتبط با بیماری‌های مزمن کمک کنند.
آیا پیری واقعاً برگشت‌پذیر است؟
پژوهش‌های مربوط به ساعت‌های اپی‌ژنتیکی نشان می‌دهند که پیری بیولوژیکی، دست‌کم در سطح برخی نشانگرهای قابل‌اندازه‌گیری، ممکن است در کوتاه‌مدت نوسان داشته باشد. رویدادهای استرس‌زای شدید می‌توانند با افزایش این شاخص‌ها همراه شوند و پس از بهبودی، بخشی از تغییرات ممکن است کاهش پیدا کنند.
این یافته‌ها دریچه تازه‌ای برای مطالعه ارتباط میان استرس، سلامت و فرایند پیری باز کرده‌اند؛ اما هنوز مشخص نیست این نوسانات تا چه اندازه بر طول عمر یا خطر ابتلا به بیماری‌های مرتبط با سن تأثیر می‌گذارند.
پیام اصلی این پژوهش‌ها آن نیست که می‌توان به‌آسانی جوان شد یا آثار همه تجربه‌های دشوار را از بین برد؛ بلکه این است که برخی شاخص‌های زیستی بدن ثابت و تغییرناپذیر نیستند و واکنش بدن به فشارهای شدید ممکن است تا حدی برگشت‌پذیر باشد.
درک دقیق‌تر این فرایند می‌تواند در آینده به توسعه روش‌های بهتر برای حفظ سلامت، ارزیابی درمان‌ها و شناخت عوامل مؤثر بر پیری کمک کند.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
