خستگی ذهنی دارید؟ عدس را دست کم نگیرید/ این حبوبات چه موادی به مغز می رساند؟

به گزارش خط سلامت، پاسخ به ترکیبات غذایی آن و شواهد علمی موجود بستگی دارد.

فولات عدس: چرا برای عملکرد مغز اهمیت دارد؟

عدس منبع خوبی از فولات یا ویتامین B9 است. این ویتامین برای تقسیم سلولی، ساخت مواد ژنتیکی و تولید طبیعی گلبول های قرمز ضرورت دارد. فولات همچنین در مسیرهای زیستی مرتبط با ساخت برخی انتقال دهنده های عصبی نقش دارد؛ موادی که ارتباط میان سلول های عصبی را امکان پذیر می کنند.

از آنجا که عملکرد طبیعی مغز به تامین کافی مواد مغذی وابسته است، مصرف منابع غذایی فولات اهمیت دارد. با این حال، نمی توان نتیجه گرفت که خوردن عدس به تنهایی سطح سروتونین را افزایش می دهد یا افسردگی را درمان می کند. ارتباط احتمالی وضعیت فولات بدن با سلامت روان، به معنای اثبات اثر درمانی یک غذای خاص نیست.

آهن عدس: ارتباط کمبود آهن با خستگی و افت تمرکز

آهن برای ساخت هموگلوبین، پروتئینی که اکسیژن را در خون حمل می کند، ضروری است. کمبود آهن، به ویژه در صورت بروز کم خونی، می تواند با خستگی، ضعف و مشکلات تمرکز همراه باشد.

عدس آهن گیاهی دارد، اما جذب این نوع آهن معمولا کمتر از آهن موجود در منابع حیوانی است. مصرف عدس همراه با مواد غذایی حاوی ویتامین C مانند آب لیمو، گوجه فرنگی و فلفل دلمه ای می تواند جذب آهن را افزایش دهد.

البته هر نوع خستگی ذهنی نشانه کمبود آهن نیست و مصرف عدس نیز جایگزین بررسی پزشکی در صورت تداوم خستگی یا مشکلات تمرکز نمی شود.

پروتئین و فیبر: دو امتیاز مهم عدس

پروتئین عدس به تامین اسیدهای آمینه مورد نیاز بدن کمک می کند. این مواد برای ساخت و ترمیم بافت ها و تولید بسیاری از مولکول های ضروری بدن اهمیت دارند. برخی اسیدهای آمینه نیز در مسیر تولید انتقال دهنده های عصبی مشارکت می کنند.

فیبر عدس هم به عملکرد طبیعی دستگاه گوارش و تنظیم بهتر قند خون کمک می کند. بخشی از فیبر غذایی می تواند غذای باکتری های مفید روده باشد. از آنجا که روده و مغز از مسیرهای عصبی، هورمونی و ایمنی با یکدیگر ارتباط دارند، نقش تغذیه و سلامت روده در پژوهش های سلامت روان مورد توجه قرار گرفته است.

با این حال، شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد مصرف عدس به تنهایی اضطراب را کاهش می دهد یا افسردگی را درمان می کند.

منیزیم و پتاسیم عدس چه نقشی دارند؟

عدس مقداری منیزیم و پتاسیم نیز فراهم می کند. منیزیم در فعالیت آنزیم ها، عملکرد عضلات و انتقال پیام های عصبی نقش دارد. پتاسیم نیز برای حفظ تعادل مایعات و عملکرد طبیعی سلول ها، از جمله سلول های عصبی، ضروری است.

تامین کافی این مواد برای سلامت عمومی بدن اهمیت دارد؛ اما مصرف بیشتر آنها در فردی که کمبود ندارد، لزوما به معنای تمرکز بیشتر یا آرامش روانی بالاتر نیست.

آیا عدس از افسردگی پیشگیری می کند؟

هنوز شواهد کافی برای چنین ادعای مستقیمی وجود ندارد. پژوهش ها نشان می دهند کیفیت کلی رژیم غذایی می تواند با سلامت عمومی و برخی پیامدهای روان شناختی ارتباط داشته باشد. مصرف متنوع حبوبات، سبزیجات، میوه ها، غلات کامل و منابع پروتئینی به تامین مواد مغذی مورد نیاز بدن کمک می کند.

با این حال، افسردگی اختلالی چندعاملی است و عوامل زیستی، روان شناختی، اجتماعی، کیفیت خواب و تجربه های زندگی در آن نقش دارند. بنابراین، عدس را باید بخشی از تغذیه سالم دانست، نه درمان یا تضمینی برای پیشگیری از افسردگی.

چطور عدس را در برنامه غذایی بگنجانیم؟

عدسی، سوپ عدس و ترکیب عدس با برنج و سبزیجات از روش های ساده مصرف این حبوبات هستند. همراه کردن آن با منابع ویتامین C به جذب بهتر آهن گیاهی کمک می کند. همچنین افزایش تدریجی مصرف عدس و سایر حبوبات می تواند احتمال نفخ و ناراحتی گوارشی را کاهش دهد.

عدس برای مغز مفید است، اما معجزه نمی کند

عدس با تامین فولات، آهن، پروتئین، فیبر و مواد معدنی می تواند بخشی از رژیم غذایی حمایت کننده از سلامت مغز باشد. تامین کافی این مواد برای عملکرد طبیعی بدن اهمیت دارد، به ویژه زمانی که فرد با کمبود تغذیه ای روبه رو است.

با این حال، عدس به تنهایی درمان افسردگی، اضطراب یا اختلال حافظه نیست. تنوع غذایی، خواب کافی، فعالیت بدنی و رسیدگی به مشکلات روان شناختی در کنار تغذیه مناسب اهمیت دارند.

منابع علمی

• وزارت کشاورزی ایالات متحده، پایگاه داده ترکیبات غذایی، اطلاعات تغذیه ای عدس.

• سازمان جهانی بهداشت، اطلاعات علمی درباره آهن و کم خونی.

• پژوهش های مروری درباره فولات، تغذیه و سلامت روان.

• پژوهش های علمی درباره ارتباط روده و مغز و نقش میکروبیوم در سلامت.

پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.

تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است