به گزارش خط سلامت پژوهشگران دانشگاه آلتو در فنلاند دریافته اند که عشق تنها یک احساس قلبی یا محدود به روابط عاشقانه نیست، بلکه تجربه ای چندبعدی است که می تواند در بخش های مختلف بدن و ذهن احساس شود. نتایج یک مطالعه نشان می دهد ۲۷ نوع عشق، از عشق به خانواده و دوستان گرفته تا عشق به طبیعت، زندگی و خرد، الگوهای متفاوتی از احساسات جسمانی و ذهنی ایجاد می کنند.
۲۷ نوع عشق؛ از شور عاشقانه تا علاقه به خرد
در این پژوهش، ۵۵۸ نفر از افراد فنلاندی زبان درباره تجربه انواع عشق، محل احساس آن در بدن و شدت و تکرار این احساسات در زندگی روزمره پاسخ دادند. انواع بررسی شده شامل عشق به انسان ها، موجودات زنده غیرانسانی و مفاهیم انتزاعی بود.
یافته ها نشان دادند عشق یک مفهوم یکپارچه و ثابت نیست. برخی شکل های آن، مانند عشق پرشور و عشق به زندگی، با احساسات گسترده تری در سراسر بدن همراه هستند؛ در مقابل، عشق به خرد، عشق اخلاقی و عشق عملی معمولاً شدت جسمانی کمتری دارند و بیشتر در ذهن یا ناحیه سر تجربه می شوند.
این نتایج نشان می دهد که تجربه عشق می تواند از پیوندهای عاطفی نزدیک تا احساس علاقه به جهان، ارزش ها و ایده ها گسترده باشد.
پژوهشگران چگونه عشق را در بدن بررسی کردند؟
در این مطالعه که در مجله روانشناسی فلسفی منتشر شد، محققان از سه روش اصلی استفاده کردند. ابتدا از شرکت کنندگان خواسته شد محل احساس هر نوع عشق را روی تصویر بدن انسان مشخص کنند. سپس میزان شدت، خوشایندی و قابلیت کنترل هر احساس را ارزیابی کردند. در مرحله بعد نیز میزان شباهت انواع مختلف عشق به یکدیگر بررسی شد.
پژوهشگران برای انتخاب انواع عشق از نظریه نمونه اولیه عشق بهره گرفتند. بر اساس این دیدگاه، برخی تجربه ها به هسته اصلی یک مفهوم نزدیک تر هستند و نمونه های روشن تری از آن به شمار می روند؛ در حالی که موارد دیگر در مرزهای گسترده تر و مبهم تر همان مفهوم قرار می گیرند.
پارتیلی رینه، از پژوهشگران این مطالعه، توضیح داده است که هدف تحقیق، ارائه یک طبقه بندی قطعی و تغییرناپذیر از عشق نبوده است. به گفته او، تجربه و تخیل انسان آن قدر گسترده است که تقریباً هر چیزی می تواند موضوع عشق قرار بگیرد.
عشق های نزدیک چه تفاوتی با عشق های انتزاعی دارند؟
نتایج نشان دادند عشق به اعضای خانواده و دوستان از جمله شکل هایی است که پاسخ جسمانی و عاطفی قدرتمندی ایجاد می کند. با این حال، برخی شکل های غیرانسانی عشق، مانند عشق به زندگی و طبیعت، نیز می توانند از نظر شدت تجربه با پیوندهای انسانی قابل مقایسه باشند.
در مقابل، عشق به خرد و عشق اخلاقی معمولاً با احساسات جسمانی ضعیف تری همراه بودند. با وجود این تفاوت ها، شرکت کنندگان همه انواع عشق را تا اندازه ای در ناحیه سر احساس کردند. همچنین هرچه یک نوع عشق از نظر جسمانی قوی تر تجربه می شد، معمولاً از نظر ذهنی نیز برجسته تر و خوشایندتر بود.
یکی دیگر از یافته های پژوهش به عشق به خود مربوط می شد. شرکت کنندگان این نوع عشق را در مقایسه با دیگر شکل ها قابل کنترل تر ارزیابی کردند، اما گزارش دادند که آن را کمتر تجربه می کنند. البته این نتیجه به معنای آن نیست که عشق به خود در همه افراد یا شرایط چنین الگویی دارد؛ یافته ها بر گزارش های همین گروه از شرکت کنندگان استوار است.
آیا عشق واقعاً در بخش های مختلف بدن قرار دارد؟
این پژوهش به بررسی محل احساس عشق از دیدگاه خود شرکت کنندگان پرداخته است؛ بنابراین، نتایج نشان نمی دهند که هر نوع عشق جایگاه زیستی مشخص و مستقلی در یک اندام دارد. احساس هایی مانند گرما در قفسه سینه، هیجان یا آرامش ممکن است بخشی از تجربه شخصی افراد باشند، اما تعیین سازوکارهای زیستی دقیق به پژوهش های بیشتری نیاز دارد.
همچنین مطالعه حاضر بر پاسخ های افراد فنلاندی زبان تکیه داشته است. برای مشخص شدن اینکه آیا همین الگوها در فرهنگ ها و زبان های دیگر نیز دیده می شوند، بررسی گروه های متنوع تر ضروری است.
چرا شناخت انواع عشق اهمیت دارد؟
این پژوهش دامنه مطالعه علمی عشق را فراتر از روابط عاشقانه و پیوند والدین و فرزندان گسترش می دهد. عشق به طبیعت، زندگی، خود و حتی مفاهیم انتزاعی می تواند بخشی از تجربه عاطفی انسان باشد و در شکل گیری احساس معنا و ارتباط با جهان نقش داشته باشد.
با این حال، یافته ها را نباید به عنوان یک نقشه قطعی از عشق در بدن تفسیر کرد. اهمیت اصلی مطالعه در نشان دادن تنوع تجربه های عاشقانه و ارتباط میان احساسات جسمانی و ذهنی است؛ موضوعی که می تواند مسیر پژوهش های بعدی درباره هیجان ها و روابط انسانی را هموارتر کند.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
