فقط یک نفر کافی بود؛این سبک رابطه آینده سلامت روان کودک را تغییر می دهد

به گزارش خط سلامت،  پژوهش تازه دانشگاه کالج لندن نشان می دهد افرادی که تجربه زندگی در مراکز مراقبتی داشته اند، زمانی که در روابط مراقبتی خود اعتماد، درک شدن و حمایت را تجربه می کنند، می توانند احساس تعلق و حمایت روانی بیشتری داشته باشند.

کودک فقط به غذا و امنیت فیزیکی نیاز ندارد

در انگلستان بیش از ۸۰ هزار کودک و نوجوان در سیستم مراقبت زندگی می کنند. پژوهشگران UCL تاکید کرده اند که افراد دارای تجربه زندگی در مراکز مراقبتی بیشتر از افرادی که چنین تجربه ای نداشته اند با مشکلات سلامت روان مواجه می شوند، اما این پیامدها قطعی و اجتناب ناپذیر نیستند.

پژوهشگران در دو کارگاه خلاقانه با افراد دارای تجربه مراقبت، درباره تجربه های مثبت و منفی آنها از روابط مراقبتی صحبت کردند. نتیجه یک پیام ساده اما مهم داشت: کیفیت رابطه اهمیت دارد.

وقتی کودک احساس می کند فقط یک پرونده نیست

شرکت کنندگان در این پژوهش از رابطه هایی صحبت کردند که در آنها مراقب زمان گذاشته، اعتماد ایجاد کرده، آنها را شنیده و به عنوان یک فرد منحصربه فرد دیده است.

این حمایت فقط از سوی والدین جایگزین یا کارکنان مراکز مراقبتی نبود. خواهر و برادرهای رضاعی، اعضای خانواده، دوستان، متخصصان و حتی دیگر افرادی که تجربه زندگی در مراکز مراقبتی داشته اند نیز می توانستند بخشی از شبکه حمایت باشند.

یکی از یافته های مهم پژوهش این بود که احساس تعلق و دیده شدن، برای سلامت روان اهمیت دارد. کودک فقط نمی خواهد کسی نیازهای جسمی او را برطرف کند؛ می خواهد احساس کند برای یک نفر مهم است، صدایش شنیده می شود و کسی آینده او را جدی می گیرد.

زخم رابطه ای چگونه ادامه پیدا می کند؟

تجربه های اولیه رابطه می توانند بر برداشت فرد از اعتماد، تعلق و امنیت تاثیر بگذارند. اما نباید تصور کرد که یک تجربه نامناسب در کودکی، آینده روانی فرد را برای همیشه تعیین می کند.

پژوهش UCL نیز تاکید دارد که پیامدهای ضعیف سلامت روان در افراد دارای تجربه مراقبت اجتناب ناپذیر نیستند و روابط حمایتی می توانند نقش مهمی در بهزیستی روانی داشته باشند.

پژوهشگران همچنین تاکید کرده اند که حمایت نباید فقط تا پایان دوره رسمی مراقبت ادامه داشته باشد؛ بسیاری از افراد حتی پس از ترک سیستم مراقبتی نیز به شبکه های قابل اعتماد و روابط حمایتگر نیاز دارند.

نکته ای مهم در مورد آسیب های روانی دوران کودکی

از نگاه دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و متخصص حوزه آسیب های روانی ، در بررسی آسیب های روانی دوران کودکی نباید فقط به این پرسش نگاه کرد که چه اتفاقی افتاده است؛ یک پرسش مهم دیگر این است که پس از آن، چه کسی کنار کودک بوده است.

رابطه امن می تواند به کودک تجربه متفاوتی از جهان بدهد: اینکه دیده می شود، حرفش اهمیت دارد، نیازهایش قابل بیان است و یک انسان دیگر می تواند قابل اعتماد باشد.

این موضوع به ویژه در تروما اهمیت دارد. کودک ممکن است نتواند تجربه خود را با زبان بزرگسالان توضیح دهد، اما رابطه ای که در آن احساس امنیت، ثبات و پذیرش وجود دارد، می تواند بخشی از تجربه روانی او را شکل دهد.

درمان تروما نیز فقط درباره بازگشت به گذشته نیست؛ بخشی از مسیر، ساختن تجربه ای متفاوت از امنیت در زمان حال است.

تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است