وقتی مغز بعد از تروما دیگر احساس امنیت نمی کند؛ الکل چگونه چرخه ترس را طولانی می کند؟

به گزارش خط سلامت، پژوهشگران اکنون در حال بررسی یکی از پیچیده ترین حلقه های میان تروما و مصرف الکل هستند؛ چرخه ای که در آن فرد ممکن است برای خاموش کردن ترس و خاطرات آزاردهنده به الکل پناه ببرد، اما مصرف الکل همزمان می تواند فرایند یادگیری دوباره احساس امنیت را مختل کند.

وقتی الکل قرار است ترس را خاموش کند

افرادی که پس از تجربه تروما با علائم اختلال استرس پس از سانحه مواجه می شوند، ممکن است برای مدتی احساس کنند مغز آنها هنوز در همان موقعیت خطرناک قرار دارد. خاطرات ناخواسته، برانگیختگی، اجتناب از محرک های یادآور حادثه و احساس ناامنی می توانند زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار دهند.

در چنین شرایطی، برخی افراد ممکن است به مصرف الکل برای کاهش موقت فشار روانی روی بیاورند. اما کاهش کوتاه مدت ناراحتی لزوما به معنای حل شدن مشکل نیست.

پژوهشگران دانشگاه ایالتی شرق تنسی اکنون دقیقا همین چرخه را بررسی می کنند؛ اینکه تروما و مصرف مزمن الکل چگونه می توانند بر فرایندهای مغزی مرتبط با یادگیری ترس و یادگیری امنیت تاثیر بگذارند.

مغز چگونه یاد می گیرد که دیگر نترسد؟

یکی از فرایندهای مهم در این زمینه، خاموشی ترس یا یادگیری خاموشی (Extinction Learning) است. وقتی مغز یک موقعیت را خطرناک یاد گرفته است، قرار گرفتن دوباره در همان موقعیت، بدون وقوع خطر واقعی، می تواند به مرور به مغز آموزش دهد که آن موقعیت دیگر تهدیدکننده نیست.

این به معنای پاک شدن خاطره تروما نیست. بلکه مغز یاد می گیرد در کنار خاطره قبلی، اطلاعات جدیدی درباره امنیت نیز ذخیره کند.

پژوهشگران دانشگاه ایالتی شرق تنسی در مدل های پیش بالینی بررسی می کنند که وقتی تروما و مصرف مزمن الکل همزمان وجود داشته باشند، این فرایند چگونه مختل می شود. پژوهش لیزا ویلز بر سلول های عصبی و سازوکارهایی تمرکز دارد که در شکل گیری و بازیابی خاطرات امنیت نقش دارند.

وقتی تروما و الکل یک چرخه می سازند

در گزارش منتشرشده از این پژوهش، محققان توضیح می دهند که مواجهه همزمان با استرس و الکل با اختلال در شکل گیری خاطرات خاموشی ترس همراه بوده است.

به زبان ساده، مسئله فقط این نیست که فرد برای فرار از احساس بد به الکل روی می آورد؛ مصرف الکل ممکن است در سطح فرایندهای یادگیری نیز با توانایی مغز برای ثبت این پیام که اکنون در موقعیت امن قرار دارد، تداخل داشته باشد.

این یافته هنوز یک پژوهش پیش بالینی است و نباید آن را به معنای اثبات همین سازوکار در همه انسان ها دانست. پژوهشگران نیز تاکید دارند که هدف فعلی، شناخت دقیق تر سازوکارهای عصبی و پیدا کردن مسیرهایی برای درمان های آینده است.

رابطه تروما و رفتارهای مقابله ای

از نگاه دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی و متخصص حوزه آسیب های روانی و تروما، در بررسی رابطه تروما و رفتارهای مقابله ای باید میان چیزی که فرد برای کاهش فوری رنج انجام می دهد و چیزی که در بلندمدت به پردازش آسیب کمک می کند تفاوت گذاشت.

گاهی رفتارهایی که در لحظه احساس آرامش ایجاد می کنند، ممکن است در طول زمان چرخه اجتناب را تقویت کنند. در تروما، هدف فقط این نیست که فرد برای چند ساعت احساس ترس کمتری داشته باشد؛ مسئله مهم تر این است که مغز و فرد بتوانند به تدریج تجربه امنیت، کنترل و زندگی در زمان حال را دوباره تجربه کنند.

اگر مصرف الکل یا هر رفتار مقابله ای دیگر به تنها راه فرد برای تحمل خاطرات، اضطراب یا احساس ناامنی تبدیل شده باشد، بررسی ریشه این چرخه توسط روانشناس بالینی اهمیت پیدا می کند.

تروما همیشه با یک خاطره واضح و قابل تعریف دیده نمی شود. گاهی خودش را در واکنش های بدنی، اجتناب، بی قراری، بی اعتمادی یا تلاش مداوم برای بی حس کردن احساسات نشان می دهد.

تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است