سوگ و داغدیدگی شدید می تواند تغییرات بیولوژیکی چشمگیری در بدن ایجاد کند. پژوهش ها نشان می دهند که التهاب سیستمیک، اختلال عملکرد سلول های ایمنی، بالا رفتن کورتیزول و رفتارهای ناسالم، همگی مسیرهایی هستند که داغدیدگی را به افزایش ریسک بیماری های مزمن و مرگ و میر مرتبط می کنند.
به گزارش خط سلامت این مقاله به بررسی این مکانیزم های زیستی و ارتباط آن ها با سلامت جسمانی و روانی می پردازد.
مکانیزم های زیستی مرتبط با داغدیدگی و افزایش مرگ و میر:
التهاب سیستمیک مزمن:
داغدیدگی شدید باعث افزایش سطح سایتوکین های التهابی مانند IL-6 و CRP می شود.
این التهاب طولانی مدت، فرد را در برابر بیماری های قلبی، سکته مغزی و سرطان آسیب پذیرتر می کند.
اختلال در عملکرد سیستم ایمنی:
غم مزمن عملکرد سلول های کشنده طبیعی (NK cells) را کاهش می دهد.
سیستم ایمنی تضعیف شده یعنی افزایش ریسک ابتلا به عفونت ها و کاهش مقاومت در برابر سرطان.
افزایش هورمون های استرس:
سطح کورتیزول در افراد داغدار به طور مزمن بالا می ماند.
این امر می تواند به فشار خون بالا، دیابت، اختلال خواب و تضعیف مغز (هیپوکامپ) منجر شود.
افزایش رفتارهای ناسالم:
داغدیدگان بیشتر دچار بی خوابی، پرخوری یا بی اشتهایی، سیگار، مصرف الکل یا عدم فعالیت بدنی می شوند.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
