به گزارش خط سلامت، ناامنی شغلی فقط احتمال از دست دادن شغل نیست؛ گاهی فرد نگران کاهش ساعت کاری، تغییر قرارداد، از دست رفتن مزایا یا ناتوانی در پیدا کردن شغل جایگزین است. ابهام درباره آینده می تواند ذهن را در حالت آماده باش نگه دارد: فرد نشانه های کوچک را به عنوان خطر تفسیر کند، پیام های مدیر را بارها مرور کند یا نتواند روی کاری که پیش رویش است متمرکز بماند.
نگرانی شغلی چگونه بر تمرکز اثر می گذارد؟
نگرانی بخشی از توجه را به سمت تهدید احتمالی می برد. فرد ممکن است هنگام انجام کار به این فکر کند که «اگر این پروژه را از دست بدهم چه؟» یا «آیا مدیر از عملکرد من ناراضی است؟» در نتیجه، انرژی ذهنی کمتری برای برنامه ریزی، حل مسئله و تصمیم گیری روزانه باقی می ماند. اگر نگرانی به خواب آسیب بزند، خستگی می تواند تمرکز را باز هم دشوارتر کند.
پژوهش درباره ناامنی شغلی و تعارض کار و خانواده نشان داده که این دو می توانند با هم به سلامت جسمی و روانی آسیب بزنند. مطالعه دیگری نیز نقش اضطراب مرتبط با کار و بی خوابی را در ارتباط میان ناامنی شغلی و تعارض کار و خانواده بررسی کرده است. این یافته ها رابطه را توضیح می دهند، اما ثابت نمی کنند که هر فردی با ناامنی شغلی حتما دچار مشکل روانی یا خانوادگی می شود.
فشار کار چطور به خانه منتقل می شود؟
فرد ممکن است در خانه حضور داشته باشد اما ذهنش همچنان درگیر پیام های کاری، احتمال تغییر قرارداد یا برنامه مالی باشد. کمبود انرژی، بی حوصلگی یا نگرانی درباره هزینه ها می‌تواند گفت و گو با اعضای خانواده را دشوار کند. اعضای خانواده هم ممکن است از سکوت یا واکنش تند فرد، برداشت شخصی کنند؛ در حالی که عامل اصلی، فشار مداوم و احساس بی ثباتی است.
این به معنای آن نیست که ناامنی شغلی علت همه اختلاف های خانوادگی است. وضعیت اقتصادی، کیفیت روابط، حمایت اجتماعی و شرایط کاری همزمان اثر می گذارند. بررسی این عوامل کمک می کند مسئله به ضعف فرد در مدیریت استرس تقلیل پیدا نکند.
چه چیزی می تواند فشار را کمتر کند؟
در سطح فردی، مشخص کردن آنچه قابل کنترل است می تواند مفید باشد: بررسی قرارداد، به روز کردن رزومه، برنامه ریزی مالی واقع بینانه و تعیین زمانی مشخص برای پیگیری خبرهای کاری. گفت و گوی روشن با اعضای خانواده نیز کمک می کند نگرانی ها به شکل سرزنش یا سکوت بروز نکنند.
اما فشار شغلی صرفا با راهکار فردی حل نمی شود. شفافیت در تصمیم های سازمانی، قراردادهای روشن، اطلاع رسانی به موقع و امکان گفت و گو با مدیران بخشی از مسئولیت محیط کار است. ناامنی شغلی می تواند توجه و روابط را فرسوده کند، اما بررسی عوامل محیطی و حمایت سازمانی به اندازه توصیه های فردی اهمیت دارد.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
