تاثیرات روانی غیر قابل باور قطع رابطه با خانواده

قطع ارتباط با خانواده می تواند دردناک اما گاهی ضروری باشد. دوری از خانواده اغلب برای حفاظت از سلامت روان یا احساسی فرد اتفاق می افتد، به ویژه در موقعیت های سمی یا سوءاستفاده آمیز.

به گزارش خط سلامت فشارهای فرهنگی و اجتماعی می توانند فاصله گرفتن از خانواده را دشوارتر کنند. استراتژی های مقابله مانند درمان، ذهن آگاهی و گروه های حمایتی می توانند غم و استرس ناشی از دوری از خانواده را کاهش دهند.

چرا برخی افراد تصمیم می گیرند از خانواده فاصله بگیرند

دینامیک خانواده می تواند پیچیده باشد، آنقدر پیچیده که گاهی بخواهیم از دستش خلاص شویم و تصمیم به قطع ارتباط بگیریم. اگر چنین احساسی دارید، تنها نیستید. در واقع، تعداد بیشتری از افراد در حال دور شدن از خانواده های بیولوژیکی خود هستند.

دلایل فاصله گرفتن از خانواده پیچیده و شخصی است. در جامعه، ما تمایل داریم این انتخاب را اخلاقی سازی کنیم، انگار که جدا شدن از یک موقعیت آسیب زا شما را به طور ذاتی فرد بدی می کند. اما انتخاب دوری، تصمیمی است که بسیاری بدون سبک سنگین کردن آن، نمی گیرند.

چه عواملی باعث می شود کسی تصمیم به قطع ارتباط با یکی از اعضای خانواده بگیرد؟

در هر رابطه، میزان تماس ما طیفی از تماس زیاد، تماس کم تا عدم تماس کامل را طی می کند. کاهش میزان تماس به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله:

روابط سمی و ناسالم

انکار یا محروم کردن منابع یا پول

سوءاستفاده روانی، جسمی، مالی یا عاطفی

اعتیاد به مواد

بیماری روانی

قطب بندی سیاسی

باورهای متفاوت

تغییرات دینامیک خانواده، مانند طلاق 

آلیس زیچ، روان درمانگر تروما، می گوید:"فکر می کنم بسیاری از افراد، وقتی نهایتاً به مرحله دوری می رسند، همیشه احساس نمی شود که این یک انتخاب است. بیشتر شبیه این است که حس می کنند این کاری است که باید برای حفظ خود انجام دهند."

دلایل ممکن است برای هر دو طرف آشکار نباشد

فرآیند دوری از خانواده به ندرت ساده و واضح است. میزان تماس با عزیزان تغییر می کند و متغیر است.

جاشوا کولمن، PhD، روانشناس خصوصی و عضو ارشد شورای خانواده های معاصر، اضافه می کند که دوری گاهی پر از سوءتفاهم است:  "بسیاری از والدین می گویند: 'بله، من اشتباهات جدی کردم'، اما احتمالاً اکثریت نمی دانند چرا این منجر به دوری شده است. گاهی والدین هیچ ایده ای ندارند. گاهی به این دلیل است که فرزندشان به آن ها گفته و والدین نمی پذیرند. گاهی نیز برخی فرزندان بزرگسال، احتمالاً به دلیل اجتناب از تعارض، واقعاً به والدین خود نگفته اند و والدین در تاریکی عمل می کنند."

اثرات روانشناختی

دوری از خانواده می تواند اثرات مثبت و منفی متنوعی بر سلامت روان داشته باشد. برای برخی، احساسات غم، اندوه و از دست دادن کنترل ایجاد می کند.

مطالعات نشان می دهند کسانی که تصمیم به جدا شدن از اعضای خانواده می گیرند، در ابتدا مجموعه ای از احساسات مانند خشم، غم و استرس را تجربه می کنند. با گذشت زمان، این احساسات کاهش می یابند، اگرچه خشم و غم ممکن است در سطح پایین تر باقی بمانند.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد فرزندان بزرگسال که از خانواده دوری کرده اند، جدا شدن را ضروری اما فقدانی دردناک می دانند که در طول عمر خود عزاداری خواهند کرد. مطالعه دیگری گزارش داد که افرادی که آغازگر جدا شدن هستند، احساس آزادی، کاهش استرس و درک هدف خود را تجربه می کنند.

واقعیت این است که دوری پیچیده است و نحوه احساس فرد نسبت به آن بستگی به شخص و شرایطش دارد، به ویژه که اکثر دوری ها با چرخه های رفت و برگشتی همراه هستند.

پاتریشیا دیکسون، PsyD، روانشناس بالینی و مالک یک کلینیک گروهی در فلوریدا، اضافه می کند رسانه های اجتماعی دوری از خانواده را جذاب جلوه می دهند، زیرا مردم می توانند هنوز افراد را از طریق شبکه های اجتماعی دنبال کنند.

به جای شتاب برای دوری، دیکسون پیشنهاد می کند ابتدا مرزها و انتظارات خود را در روابط تنظیم کنید. این کار کمک می کند استرس روانی و روانشناختی ناشی از دوری و عزاداری کاهش یابد.

نگاه جامعه به دوری از خانواده

روایت های اجتماعی معمولاً تجدید دیدار یا آشتی را برتر می دانند و واقعیت این که دوری می تواند دردناک، زیبا، روشن کننده و مجموعه ای از تجربه ها باشد، نادیده می گیرند.

دیکسون معتقد است این فشار برای حفظ روابط خانوادگی می تواند به کسانی که دوری را در نظر دارند یا قطع ارتباط کرده اند، آسیب بزند: این شخصی است که روزگاری به او نزدیک بودید و پایه ای قوی در زندگی شما داشت.فاصله گرفتن از آن ها می تواند احساسات مختلفی ایجاد کند، از جمله غم، که این غم، غم از دست دادن آنچه بود نیست، بلکه غم از آن چیزی است که انتظار داشتیم رابطه باشد.

فرهنگ می تواند نقش داشته باشد

دیکسون می گوید انتظار فرهنگی برای حفظ تماس با خانواده وجود دارد که می تواند به ویژه برای افراد رنگین پوست آسیب زا باشد:"این وابستگی و همبستگی برای بقا و مقابله با تبعیض هایی است که ممکن است به عنوان فرد رنگین پوست تجربه کنید."

او اضافه می کند: "بنابراین فشار اضافی برای باقی ماندن در خانواده و حفظ ارتباط وجود دارد، زیرا ما قرار است از هم محافظت کنیم. وقتی کسی از یک عضو خانواده فاصله می گیرد، فشار و شرم وجود دارد."

زیچ نیز تأکید می کند که این فشارها می توانند دوری از خانواده را دشوارتر کنند، به ویژه اگر پس زمینه فرهنگی شما از فرهنگ جمع گرایانه باشد.

چگونه با دوری کنار بیاییم

مقابله با دوری از خانواده چگونه است؟

فعالیت های جسمی یا ذهنی انجام دهید: زیچ توصیه می کند از درمان، مدیتیشن یا فعالیت های حرکتی برای تغذیه و تثبیت خود استفاده کنید.

خانواده انتخابی خود را پیدا کنید: خانواده انتخابی شامل افرادی در دایره شماست که با آن ها پیوند خانوادگی دارید، صرف نظر از ارتباط بیولوژیکی.

"داشتن خانواده انتخابی به معنای افرادی است که به شما یادآوری می کنند: 'من به تو اعتماد دارم، می توانیم روابط را متفاوت مدیریت کنیم.'"

با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید: با یک روانشناس یا روان درمانگری که پیچیدگی های دوری از خانواده را درک می کند مشورت کنید.

گروه درمانی: تحقیقات نشان می دهند که گروه درمانی استرس روانی ناشی از دوری را کاهش می دهد.

آشتی با خانواده دوری گرفته

اگر هدف شما تجدید دیدار یا آشتی است، کولمن توصیه می کند انتظارات و جدول زمانی را مشخص کنید.

"اغلب فرزندان بزرگسال به والدین خود می گویند: 'تو باید درمان خودت را انجام دهی، باید کار خودت را انجام دهی.' اما معمولاً جدول زمانی مشخصی به والدین نمی دهند."

نکات پایانی

در نهایت، چه تصمیم به ادامه دوری از خانواده بگیرید و چه به آشتی فکر کنید، بدانید که هر دو تصمیم کاملاً معتبر هستند. روابط خانوادگی پیچیده اند. گاهی سال ها رنجش، تروما و احساسات سرکوب شده حل نمی شوند و گاهی با درمان، تغییر رفتار و بخشش، امکان پذیر است.

اما جامعه حق ندارد این تصمیم را برای شما بگیرد. با یک روان درمانگر مشورت کنید، مرزها را با خانواده تعیین کنید، انتظارات خود را منتقل کنید و از آنجا ادامه دهید.

برای ورود به صفحه اینستاگرام کلیک کنید.

تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است