به گزارش خط سلامت، نوشته ای با عنوان زن از دیدگاه علم شیمی، رفتار و شخصیت زنان را با ترکیب های ساختگی شیمیایی توضیح می دهد. در این متن، محبت زن به اسکناس، خودرو و هدیه وابسته معرفی شده و برای تغییر رفتار او، از تحقیر و خشونت نام برده می شود. این نوشته را نمی توان به عنوان مطلب علمی یا راهنمای شناخت زنان منتشر کرد، اما می توان آن را از زاویه کلیشه های جنسیتی و تصویری که از رابطه می سازد، بررسی کرد.
اصطلاحات شیمیایی، ادعای علمی نمی سازند
واژه هایی مانند اکسید، نیترات و کاتالیزور در این نوشته کاربرد استعاری دارند. کنار هم قرار گرفتن آنها، هیچ اطلاعات معتبری درباره شخصیت زنان ارائه نمی کند. حساسیت، نیاز به توجه، علاقه به ظاهر یا شیوه واکنش در تعارض، ویژگی هایی نیستند که بتوان آنها را به همه زنان نسبت داد.
برای شناخت یک فرد باید رفتار، تجربه، خواسته ها و شرایط او را دید. جنسیت به تنهایی توضیح نمی دهد که کسی چگونه محبت می کند، در برابر اختلاف چه واکنشی دارد یا از رابطه چه می خواهد.
وقتی رابطه به معامله تبدیل می شود
در بخش مربوط به تهیه این عنصر، زن با پول، خودرو و ویلا به دست می آید. چنین تصویری، او را از فردی دارای خواسته و حق انتخاب، به چیزی تبدیل می کند که با امکانات مالی می توان تصاحبش کرد.
هدیه دادن و حمایت مالی می توانند بخشی از یک رابطه باشند، اما برای هدیه دهنده حق کنترل ایجاد نمی کنند. دریافت هدیه نیز به معنای تعهد به پذیرش هر درخواست یا چشم پوشی از رفتار نامناسب نیست. رابطه به رضایت و احترام دو طرف نیاز دارد، نه تصور مالکیت در برابر هزینه کردن.
تحقیر ظاهر، شناخت شخصیت نیست
نوشته، بعضی زنان را به دلیل ظاهرشان غیرقابل تحمل معرفی می کند و آرایش را راه قابل قبول شدن آنها می داند. در این نگاه، ارزش فرد به میزان پسندیده شدن ظاهر او وابسته می شود.
آرایش کردن یا نکردن، انتخابی شخصی است و معیار سنجش ارزش انسانی، صداقت یا توانایی برقراری رابطه نیست. درباره ظاهر می توان سلیقه متفاوت داشت، اما سلیقه شخصی مجوز تحقیر دیگری نیست.
کتک و فحش، راه حل اختلاف نیستند
مسئله جدی متن، معرفی کتک و توهین به عنوان راه خالص کردن زن است. حتی در قالب شوخی، این عبارت خشونت را ابزار اصلاح رفتار نشان می دهد و مسئولیت فرد خشونت کننده را نادیده می گیرد.
اختلاف، عصبانیت یا نارضایتی از رفتار شریک زندگی، مجوز ضرب و شتم، تهدید یا توهین نیست. اگر گفت و گو ممکن نیست، باید برای مدیریت تعارض، فاصله گرفتن از موقعیت پرتنش یا دریافت کمک اقدام کرد. کسی که با خشونت روبه روست نیز حق دارد امنیت خود را در اولویت قرار دهد؛ مسئولیت خشونت بر عهده کسی است که آن را انجام می دهد.
اشک، نشانه ضعف یا راه کنترل دیگری نیست
متن، گریه را واکنش قابل پیش بینی همه زنان به خشونت و تهدید رابطه معرفی می کند. اما واکنش افراد به رنج یکسان نیست؛ ممکن است کسی گریه کند، سکوت کند، خشمگین شود یا از موقعیت فاصله بگیرد.
برای فهم احساس طرف مقابل، بهتر است درباره تجربه او پرسید و به پاسخ او گوش داد. لبخند یا هدیه نیز به خودی خود آسیب ناشی از توهین و خشونت را جبران نمی کند. جبران به توقف رفتار آسیب زا، پذیرش مسئولیت و تغییر قابل مشاهده نیاز دارد.
شناخت زن از شناخت یک انسان شروع می شود
اگر هدف، بهبود رابطه است، پرسش های دقیق تری لازم داریم: این فرد چه نیازهایی دارد؟ چه رفتاری او را آزار می دهد؟ مرزهایش چیست و هنگام اختلاف چگونه می توان با او گفت و گو کرد؟
این پرسش ها درباره هر دو طرف رابطه اهمیت دارند. شناخت با دیدن تفاوت های فردی آغاز می شود. طنز نیز زمانی جای گفت و گو را نمی گیرد که یکی از طرفین در آن به موجودی قابل خریدن، تحقیر کردن یا تنبیه شدن تبدیل شده باشد.
پایان خبر برای ورود به صفحه اینستاگرام دکتر مریم سامانی (روانشناس بالینی) کلیک کنید.تمام مطالب سایت اختصاصی و توسط تحریریه خط سلامت تولید شده است، استفاده با ذکر منبع و لینک دهی بلامانع است
